To wszystko jest tak skomplikowane, bo chodzi o miliony, albo nawet miliardy dolarów, setki zawodników, tysiące pracowników i setki milionów kibiców na całym świecie oraz znaczenie, jakie każda kolejna umowa CBA niesie ze sobą na przyszłość. Z resztą nawet jeżeli mówicie, że w USA basket nie przebija popularnością footballu, czy baseballu to jednak nadal sport numer 3 w kraju liczącym ponad 300 milionów mieszkańców. W dodatku myślę, że poza granicami USA koszykówka przebija wielokrotnie popularnością oba wymienione sporty narodowe Amerykanów. W sprawie lockoutu to sam jestem cholernie zły, że nie ma wciąż nowego CBA, ale przynajmniej próbuję spojrzeć na to trochę szerzej niż głupota właścicieli, czy pazerność graczy. Owszem jest dużo racji w tym, że chore kontrakty, np. Rasharda, są wynikiem nieodpowiedzialnej polityki właścicieli klubów, ale też prawdą jest, że gracz weźmie tak dużo, jak się da. Niestety, prawda jest nieubłagana i kluby tracą pieniądze. Wyścig o pierścień powoduje, że wydaje się więcej, niż się posiada. Ze strony właścicieli oczywistym i moim zdaniem uzasadnionym postulatem jest ograniczenie tych kosztów. Skoro mają do dyspozycji takie narzędzie jak CBA to mogą odpowiednio wyregulować pewne sprawy powodując, że prowadzenie zespołu NBA nie będzie oznaczało notorycznego tracenia dużej ilości pieniędzy. Jasne, że w kwestii rywalizacji z większym rynkami, mniejsze zawsze będą w gorszej pozycji, ale tego raczej w żaden sposób nie doprowadzi się do stanu równowagi. Zawodnicy oczywiście są pazerni i chcą zabrać z kasy zespołow ile się tylko da, ale ja na ich miejscu raczej też nie zgodziłbym się na tak drastyczną obniżkę. Z jednej strony najbardziej widoczną i najgłośniejszą grupą są najlepiej opłacane gwiazdy. W ich przypadku te kilka procent może oznaczać obniżenie zarobków o dość duże sumy. Jednak mamy też drugą stronę, o którą prawdopodobnie Derek Fisher chce zadbać nawet bardziej. Mowa tu o zawodnikach takich jak weterani, czy mniej znaczący gracze swoich zespołów, którzy z racji swojej roli w drużynach nie otrzymują wcale zarobków z kosmosu. Dla nich obcięcie zarobków będzie znacznie bardziej odczuwalne, niż dla gwiazd. Dodatkowo wydaje mi się, że w wypadku zwiększenia luxury tax, obniżenia całkowitych sum przeznaczanych na pensje, itd. wielu z tych zawodników może stracić konktrakty w NBA. Ostatnia kwestia to kwestia przyszłości. Obecnie negocjowane CBA będzie obowiązywało przez kilka lat, ale na pewno będzie miało ogromny wpływ na to, w jakiej sytuacji znajdą się zawodnicy i kluby w obliczu negocjowania kolejnego CBA. Widać więc jasno, że ten spór nie ma podłoża typu „nie chce nam się grać za takie pieniądze, mamy w dupie fanów i nie obchodzi nas to, że nie będzie rozgrywek”. Ja tam jestem pewien, że zarówno właściciele i zawodnicy chcą uruchomić ligę najszybciej, jak się da i to zarówno ze względu na pieniądze, które liga traci każdego dnia, jak i ze względu na fanów. Też uważam, że zawodnicy mogliby trochę bardziej odpuścić, ale kwestie poruszane na negocjacjach są zbyt ważne, a kwoty i ich konsekwencje zbyt duże, żeby po prostu oddać kawałek swojej części placka. Dlatego jestem bardzo daleki od stwierdzeń, że lockout to tylko kwestia chciwości i kpina z kibiców. Ja spokojnie czekam, bo czuję, że jest już całkiem blisko porozumienia, a decyzję, czy dalej śledzić NBA i kibicować jej zespołom pozostawiam już każdemu indywidualnie. Ja na pewno zajaram się tym od nowa od samego początku.
Jak tu grać jak w moment z aktualnych składów robi się fantasy draft.Tyrion wrote:kubakw wrote:Owszem jest dużo racji w tym, że chore kontrakty, np. Rasharda, są wynikiem nieodpowiedzialnej polityki właścicieli klubów, ale też prawdą jest, że gracz weźmie tak dużo, jak się da.
