Przed mistrzostwami balon o nazwie „pewny awans” był bardzo pompowany głównie przez Marcina Gortata. Nie można mieć do niego pretensji takie są zwyczaje w Ameryce. Wszyscy kibice, dziennikarze i zawodnicy wiedzieli o tym, że trafiliśmy na grupę, którą „powinniśmy” wygrać. Widzieliśmy dwie reprezentacje w tych eliminacjach. U siebie drużyna była pewna niesiona dopingiem swoich kibiców wygrywała każdy mecz. Najlepszy mecz tej ekipy był w Łodzi przeciwko Belgii. Na wyjazdach ci sami ludzie grali ociężale, bez pomysłu na grę w ostatnich minutach (to było widać wczoraj i pod koniec meczu w Portugalii). Kolejnym problemem było zmęczenie zawodników. Cały miesiąc grają turniej i niemal co 4 dni mecze w których grają pow. 30 minut. Rozumiem były kontuzje podczas jak i przed eliminacjami, ale ta 12, która jedzie na mecze powinna być w każdym momencie gotowa na wejście i zastąpienie podstawowych graczy. Po co Igor Griszczuk wziął na mecze Białka jak on nic wogóle nie zagrał? Po kontuzji Szubargi został nam jeden PG, który miał harować przez 35 minut? Jak to możliwe, że Kelati, który miał być naszą tajną bronią, a on pod koniec meczu ledwo chodzi po parkiecie? Pokazał, że umie trafić za 3 i gdyby ustawiono pod niego jakieś zagrywki tych punktów by wrzucił. Widać było Lampe miał słabszy dzień. Po co w tej kadrze jest Dylewicz? Trener powinien go wypuszczać na dłużej, albo wziąć na eliminacje kogoś, któremu dawał by więcej minut. Odbiły się nam czkawką te przegrane mecze na wyjazdach w Bułgarii i Portugalii. Za rok zagramy w turnieju „Jeden z dziesięciu”, czyli młócka po europejsku i oby już z innym trenerem i ze zdrowym, mocnym składem powalczyli o ostatnie miejsce na Litwie.
Mocne strony eliminacji- Maciej Lampe dojrzał i w końcu to on był liderem zespołu. Widać było, że mu zależy.
Słabe strony eliminacji- Trener, który nie potrafił pomóc drużynie w trudnych momentach.
.