Odpowiedź forum utworzona
-
#23 wrote:Błąd Creative
pytanie jest trochę za trudne , również próbowałem szukać odpowiedzi w google i nie ma innego zródła niż to co ja mam z odp , więc pozwolę sobie zmienić pytanie na nieco prostsze lecz odpowiedzi do poprzedniego nie podam może kiedyś ktoś znajdzie odpowiedz:)
93. Najniższy w historii NBA wynik meczu – kiedy, kto z kim grał , jaki wynikNa to pytanie znam chyba odpowiedź
Najniższy wynik w historii NBA odnotowano 22 listopada 1950 roku. W Minneapolis spotkały się drużyny Fort Wayne Pistons i Mineapolis Lakers. Mecz wygrali ci pierwsi 19:18 (7:8, 6:3, 4:5, 1:3)
94. Kobe Bryant – znamy go wszyscy… a wiecie skąd wziął się pomysł z nadaniem Mu takiego imienia ?
Panowie Big3 zostało stworzone żeby wygrac mistrzostwo NBA – i to im się udało. Wiele rozegranych meczy, jeszcze więcej minut spędzonych na parkiecie teraz daja o sobie znać – najlepszym przykładem jest KG, który oszczędza się na playoffs i nie gra już z takim zaangażowaniem jak kiedyś… Ray Allen gra narazie na słabszym procencie, a jego największa broń (rzut za 3) jak narazie troszkę się zacina… zostaje jeszcze Paul Pierce i chyba właśnie do niego można mieć największe pretensje. „The Truth” nie gra złego sezonu (rzuca nawet za 3 z kapitalnym %), ale nie daje rady w ciągnięciu tej druzyny – bo jakby nie patrzec jest to jego team – KG i Allen tylko do niego dołączyli… gdy wymieniona 2 gra troszkę gorzej to właśnie kapitan zespołu powinien grać za nich, a tego właśnie Mi brakuje… Dzisiejsza porażka z Nets nie jest kwestią niedocenienia rywala – pokazuje natomiast, że Boston zmienia się z contendera na ligowego średniaka, który może przegrać nawet z najgorzym teamem w NBA… nie widze również żeby Nate Robinson coś tutaj zmienił – nie jest to ten kaliber gracza… #23 poszedł troszkę „po bandzie”, ale coś w tym jest…
Pamiętam jak Hornets grali jeszcze w Charlotte i pojawił się pomysł kupienia części udziałów właśnie przez MJ… szkoda, że już wtedy się nie udało… W artykule, który zacytowałeś #23 jest dużo prawdy – wszystko jest w rękach Jordana. Ten człowiek jest żywą legendą NBA, dodatkowo posiada mentalność zwycięzcy, która powinna go ponieść w dobrą stronę i zapełnić trybuny w Północnej Karolinie. MJ musi bardziej niż Bob angażować się w poczynania drużyny – Cuban z Mavs jest dobrym wzorem do naśladowania – Michael ciągle jest magnesem dla nas kibiców, a u swoich graczy powinien wywołać tylko i wyłącznie dodatkową mobilizację. Coach Brown da Jordanowi Playoffs najprawdopodobniej już w tym roku – ta drużyna potrzebuje tego, kibice muszą poczuć sukces Bobcats… a Draft uśmiechnie się wreszcie do nowego ownera Charlotte – jak to się u nas mówi „do 3 razy sztuka”
Trzymam kciuki za Bobcats…Quote:„I don’t do 7-11 straws or anything. McDonald’s, Burger King, that’s it. Not Wendy’s. Maybe Subway, because their straw is thick, clear, with a clear wrapping, but that’s it, McDonald’s, Burger King….Cheesecake Factory’s got the black straws, they’re kind of thick. That’s good quality straws.„Caron Butler
Wszystko zależy od tego sezonu – jeżeli Lebron zdobędzie swój 1 pierścień to zostanie w Cleveland. Schody dla Cavs mogą się zacząć gdy LBJ nie wygra Finałów lub nawet do nich nie awansuje… wtedy chyba najblizej Mu do Nowego Jorku – Madison Square Garden ma w sobie magię koszykówki i każdy gracz myśli o grze w tej hali… po 2 James nie ma za dużo czasu żeby ogrywać te „młode talenty” (Nets) – on chce sięgnąć po tytuł teraz a nie za 3-4 lata… dużo wskazuje na to, iż w Knicks może zostać T-Mac, czyli 1 gwiazda w zespole, do tego dobry wybór w Drafcie (mam wrażenie, że NYK już „tankują”) + Lebron… tegoroczne playoffs będą baaaardzo ciekawe…. Ja już wiem kogo będe oglądał…
:happy2:
Quote:Zydrunas Ilgauskas returned to Cleveland on Friday night in anticipation of working out a buyout agreement before March 1. A person with knowledge of the negotiations said an agreement won’t be reached until some time next week. Ilgauskas received a trade kicker worth $600,000 in the Antawn Jamison deal. But he has made it clear that his „heart is in Cleveland” and he has no desire to play in Washington.Washington Post
Myślałem, że będzie to dłużej trwało
Widać Big Z tęskni za Lebronem i nie chce tracić czasu 
Ilgauskas wracając do Cavs dodatkowo wzmocni ich siłę podkoszową – dzisiaj w meczu z Magic widzieliśmy, że Varejao nie należy do najlepszych obrońców NBA… :whistle:
Imię: Shaquille Rashaun
Nazwisko: O’Neal
Miejsce ur.: Newark, New Jersey
Narodowość:USA
Waga: 147,4kg
Wzrost:2 2.16m
Nagrody: Czterokrotny Mistrz NBA – 2000, 2001, 2002 (z Los Angeles Lakers), 2006 (z Miami Heat), Trzykrotny MVP Finałów NBA – 2000, 2001, 2002, MVP sezonu zasadniczego NBA – 2000, 15-krotnie wybrany do Meczu Gwiazd NBA, 3-krotny MVP Meczu Gwiazd – 2000, 2004, 2009, Dwukrotny król strzelców ligi NBA – 1995, 2000, Debiutant ligi NBA – 1993, Złoty medalista olimpijski w Atlancie – 1996, Złoty medalista Mistrzostw Świata w Toronto – 1994, Wybrany jednym z 50 najlepszych graczy w historii NBA – 1996,Rekordy życiowe:
Pkt: 61
FGM: 24
FGA: 40
3PTM: 1
3PTA: 1 (x22)
FTM: 19
FTA: 31
Przechwyty: 5 (x3)
Bloki: 15
of.zbiórki: 14 (x3)
def.zbiórki: 25
zbiórki: 28
Asysty: 10
Minuty: 55Bio:
Kariera:
Shaquille O’Neal do NBA trafił w 1992 r. Został wybrany w drafcie z numerem pierwszym przez Orlando Magic. W swoim debiutanckim sezonie został uznany najlepszym debiutantem roku oraz ustanowił rekord wszech czasów w liczbie wykonanych wsadów do kosza
(23,4 pkt. 13,9 zb. 3,5 blk.). Kolejny sezon był dla niego jeszcze lepszy jednak dopiero w 1995 r. wystąpił w pierwszym swoim finale – Orlando przegrało jednak z Houston Rockets 0-4 a Shaq przegrał w pojedynku centrów z Hakeemem Olajuwonem. W tymże sezonie zdobył tytuł króla strzelców ligi notując 29,3 pkt. (drugi tytuł zobył w sezonie 1999/2000 – 29,7 pkt.). Reprezentował USA na MŚ w Toronto i IO w Atlancie, zdobywając na obu imprezach złote medale. O`Neal w 1996 r. przeszedł do Los Angeles Lakers, w barwach których święcił swe największe triumfy. Zdobył trzy tytuły mistrza NBA (2000, 2001, 2002), za każdym razem zostając najlepszym zawodnikiem finałów oraz tworząc znakomity duet z Kobem Bryantem. W 2000 r. został wybrany najlepszym zawodnikiem ligi. Pod wpływem jego ogromnej dominacji w strefie podkoszowej zmieniono przepisy NBA – dozwolono obronę strefową.
W 2004 r. O`Neal odszedł, skłócony z Bryantem, do Miami Heat. I w tym klubie zdobył mistrzostwo NBA (2006). Na początku 2008 r. przeszedł do Phoenix Suns, z którymi oprócz awansu do playoffs nie święcił większych sukcesów. Obecnie gra z Lebronem Jamesem w Cleveland Cavaliers, gdzie walczy o swój 5 mistrzowski pierścień. Zbliżając się powoli do czterdziestki, wciąż należy do najlepszych centrów ligi. W 2009 r. po raz 15. wystąpił w meczu gwiazd, uzyskując wraz z Kobem Bryantem tytuł MVP All Star Game. Jest żywą legendą koszykówki oraz posiada charakterystyczne poczucie humoru…Ciekawostki:
– Shaquille O’Neal raz w karierze trafił za trzy punkty. Było to w sezonie 1995/96 w barwach Orlando Magic. W całej karierze zza linii trzech punktów Shaq ma skuteczność 5%.
– W Orlando Magic, Miami Heat oraz Phoenix Suns Shaq grał i gra z numerem 32. W Los Angeles Lakers musiał grać z numerem 34, bowiem „32” została zarezerwowana by upamiętnić Magica Johnsona. W Cleveland Cavaliers gra z numerem 33.
– W Orlando Magic 7 lutego i 12 kwietnia 1993 podczas meczu złamał kosz. Wtedy dokonano poprawy konstrukcji koszów.
– W całej karierze odnotował 2 razy triple-double.
– Wydał 6 albumów muzycznych, zagrał w kilku filmach, zajmuje się także ich produkowaniem.
– Nigdy nie rozegrał wszystkich 82 meczów w sezonie.
– Był oficerem policji.
– Był na okładce amerykańskiej wersji gry NBA Live 96.Statystyki Shaqa:
[my-youtube width=560 height=340]http://www.youtube.com/watch?v=ewBnHq04CRg[/my-youtube]
3. Peja Stojakovic z New Orleans Hornets potrzebuje jeszcze 24 trójek żeby zrównać się z Dalem Ellisem (3miejsce) w ilości trafionych „3” w historii NBA…. dodatkowo brakuje Mu 133 pkt żeby zrównać się z najlepszym Serbskim strzelcem na parkietach NBA – Vlade Divacem
Ta wiadomość przyszła do Denver w najgorszym możliwym czasie… drużyna pewnie zajmuje 2 miejsce na Zachodzie i ma mała stratę do L.A. Lakers… Karl potrafił zapanować nad emocjami Melo, dziecinadą JR Smitha i dobrze wkomponował Billupsa do zespołu…. Najnowsze wiadomości mówią, że George chce opuścić tylko kilka meczy oraz przechodzić rehabilitację tak żeby spędzać z drużyną jak najwięcej czasu… dużo zdrówka George!
Mi osobiście podobał się D-Wade i C. Bosh na Wschodzie oraz C. Billups na Zachodzie. Flash zaimponował Mi grą zespołową (11 asyst), natomiast Bosh zagrał wreszcie w All-Star Game tak jak w Toronto – pewnie w ataku i nieźle na tablicach… Mr. Big Shot poprowadził natomiast pościg Zachodu, dzięki czemu mieliśmy pod koniec meczu wreszcie grę na 100%…
.jpg)
Imię: Michael Jeffrey
Nazwisko: Jordan
Miejsce ur.: Brooklyn w Nowym Jorku
Narodowość:USA
Waga: 98kg
Wzrost:2 1.98m
Nagrody: 5-time MVP (1987-88, 1990-91, 1991-92, 1995-96, 1997-98), 10-time All-NBA First Team (1986-87 – 1992-93, 1995-96 – 1997-98), wybrany w 1996 jako jeden z 50 najlepszych graczy w historii NBA, 6-time NBA champions (1990-91, 1991-92, 1992-93, 1995-96, 1996-97 and 1997-98), 6-time NBA Finals Most Valuable Player, 1987-88 NBA Defensive Player of the Year & 9-time NBA All-Defensive First Team selection (1987-88 – 1992-93, 1995-96 – 1997-98), Debiutant roku: 1984-1985, Dwukrotny zwycięzca konkursu wsadów: 1987, 1988, Dziesięciokrotny król strzelców NBA, Trzykrotny najlepszy przechwytujący NBA oraz Czternastokrotny uczestnik meczu gwiazd.Rekordy życiowe:
Pkt: 69
FGM: 27
FGA: 49
3PTM: 7
3PTA: 12
FTM: 26
FTA: 27
Przechwyty: 10
Bloki: 6
of.zbiórki: 8
def.zbiórki: 14
zbiórki: 18
Asysty: 17
Minuty: 56Bio: Michael Jeffrey Jordan urodził się 17 lutego 1963 roku w Nowym Jorku na Brooklynie, lecz niedługo potem przeprowadził się wraz z rodzina do Wilmington w stanie North Carolina. Jordan jest prawie najmłodszym synem Deloris i Jamesa Jordanów. Ma 3 starszego rodzeństwa: braci Ronniego i Larry`ego i siostrę Delores. Ma również młodszą siostrę- Roslyn.Matka koszykarza pracowała w banku, a jego ojciec w elektrowni. Podczas nauki w podstawówce w Wilmigton najbardziej interesował się baseballem, a w kosza grywał z bratem, na boisku wybudowanym za domem. Starszy i znacznie wyższy Larry nieustannie go ogrywał. W szkole grał w drużynach footballowej, baseballowej i wreszcie koszykarskiej. Kiedy wybrał się do szkoły średniej Emsley A. Laney High School, początkowo nie dostał się do szkolnej drużyny koszykarskiej. W następnej klasie urósł ponad 10 cm i zaczął występować w szkolnej drużynie na pozycji skrzydłowego. Wtedy właśnie wybrał numer 23, o połowę mniejszy od numeru 45, który nosił Larry.
W listopadzie 1980 r. rozpoczął naukę w znanym college’u North Carolina. W tamtejszej drużynie koszykarskiej spotkał dwóch wybitnych zawodników – Jamesa Worthy’ego i Sama Perkinsa. 29 marca 1982 r. drużyna Tar Heels z Jordanem w składzie zwyciężyła w finale mistrzostw NCAA, a Jordan oddał decydujący o zwycięstwie rzut na kilkanaście sekund przed końcem. Przeciwnikami była drużyna Georgetown, prowadzona przez Patricka Ewinga. W 1984 r. został wybrany akademickim graczem roku. Wtedy też, rok przed dyplomem, opuścił uczelnię i przystąpił do draftu NBA. W 1986 r. Jordan wrócił na uczelnię i dokończył studia, zdobywając dyplom w dziedzinie geografii.Kariera:
Jordan miał skromną posturę i został wybrany dopiero z 3. numerem draftu 1984 przez Byki. Już w swoim 1 sezonie został wybrany do Meczu Gwiazd oraz doprowadził Chicago do playoffs. W kolejnym sezonie miał problemy zdrowotne i opuścił 64 mecze… w sezonie 86/87 wspomagany już był przez wybranego w drafcie Scottie Pippena. Właśnie w tym sezonie zaliczył swoją najwyższą w karierze średnią punktową – 37,1 punktu na mecz i po raz pierwszy został zwycięzcą klasyfikacji na najlepszego strzelca ligi. W 2 następnych latach pomimo dobrej gry Byków musiał uznawać wyższość Detroit Pistons w fazie playoffs. Od 1989 roku był prowadzony przez swojego ulubionego trenera Phila Jacksona. Do kolejnego sezonu (1990-1991) Jordan przygotowywał się poświęcając całe wakacje. Motywowany przez Phila Jacksona zaczął grać bardziej zespołowo, nie koncentrując się tyko na zaliczaniu indywidualnych osiągnięć. Ta strategia przyniosła efekty. Jego drużyna na koniec sezonu zaliczyła 61 wygranych. W tym sezonie zanotował średnią 31,5 punktu na mecz, 11-krotnie przekraczając barierę 40 punktów w meczu. Przyniosło mu to drugi w karierze tytuł MVP ligi. Chicago z tak grającym Jordanem łatwo pokonali w I rundzie playoffs Knicks a w II druzynę 76ers. W Finale Konferencji spotkał się znowu z drużyną Detroit, tym razem nie dając jej szans i łatwo wygrywając 4-0. W finale ligi, choć przegrali pierwszy mecz z Los Angeles Lakers Magica Johnsona, łatwo wygrali następne 4 i zdobyli, pierwsze w historii, mistrzostwo. Michael został MVP finałów. Zdobywał średnio 31,1 punktu, 6,4 zbiorki i 8,4 asyst. W kolejnym sezonie Byki zanotowały kolejny postęp wygrywając 67 spotkań i broniąc tytułu w Finale z prowadzonymi przez Clyde Drexlera, Portland Trail Blazers (4-2). Latem razem z Dream Teamem zagrał na Igrzyskach w Barcelonie. Wtedy po raz pierwszy w historii koszykówki drużyna amerykańska składała się wyłącznie z zawodowych zawodników parkietów NBA. Drużyna przywiozła złoty medal wygrywając każdy mecz średnio różnicą aż 40 pkt. W sezonie 92/93 zdobył swój kolejny tytuł wygrywając z Phoenix Suns w Finale NBA. Został oczywiście MVP Finałów oraz uzyskał najwyższą średnią finałów w historii (41,0 pkt na mecz, bijąc poprzedni – 40,8 Elgina Baylora). W latach 1993-1995 nastąpiła przerwa Jordana z koszykówką spowodowana śmiercią swojego ojca (grał wtedy w baseballu w drużynie Chicago White Sox). Wrócił do Chicago Bulls pod koniec sezonu 1994-95 i rozegrał 17 spotkań rzucając średnio 26,9 punktów na mecz. Było jednak za późno, by drużyna odegrała znaczącą rolę w play-offach. Jednak w kolejnych latach Byki znów zdobyły trzy tytuły mistrzowskie pod rząd, a Jordan dominował na parkiecie.
W sezonie 1995-1996 Byki, wzmocnione Tonim Kukočem i Dennisem Rodmanem, zakończyły sezon ustanawiając niepobity do dziś rekord ligi w liczbie zwycięstw: 72-10. Michael Jordan po raz kolejny zdobył tytuł króla strzelców, zdobywając 30,4 pkt, po raz drugi w karierze otrzymał także tytuł MVP Meczu Gwiazd i po raz czwarty tytuł MVP sezonu zasadniczego. W fazie play-off Byki deklasowały kolejnych rywali i zakończyły wspaniały sezon wygrywając tytuł po rozgromieniu Seattle SuperSonics. Kolejne 2 pierścienie Jordan zdobywał w bardzo ciekawych Finałach z Utah Jazz (4-2, 4-2). Po zdobyciu szóstego sygnetu i szóstego tytułu MVP Finałów (niepobity do dziś rekord), opuścił drużynę wraz z trenerem, Philem Jacksonem, a wielka dynastia w Chicago rozpadła się. Michael Jordan nie wytrzymał jednak rozbratu z koszykówką. Wrócił do NBA, najpierw jako członek zarządu Washington Wizards, by później w sezonach 2001-02 i 2002-03 ponownie założyć koszulkę z numerem 23, tym razem jako gwiazdor drużyny z Waszyngtonu. Jednak mimo jego wysiłków drużyna nie była na tyle mocna, aby w ciągu tych dwóch lat przynajmniej awansować do Play Off. Nawet dobry występ w Meczu Gwiazd w wieku 40 lat nie był w stanie osłodzić mu porażek i jego legenda dobiegła końca.Ciekawostki:
– Podczas każdego meczu Byków pod klubowymi spodenkami nosił reningowe szorty uniwersytetu North Carolina (Tar Heels)…. to na szczęście….
– W pierwszej klasie liceum 3 razy był zawieszany w prawach ucznia:
dwa razy za opuszczanie lekcji w celu ćwiczenia rzutów do kosza, raz za pobicie chłopca, który starł z asfaltu starannie namalowane przez MJ linie boiska do koszykówki,
– W szkole średniej Jordan nie znalazł się nawet wśród 300 najlepszych graczy,
– W szkole najbardziej lubił matmę,
– Jego pierwszy zawodowy kontrakt z Chicago Bulls podpisany 12 września 1984 roku wynosił 6,15 milionów dolarów za 7 lat gry, co na początku nazwano nieuzasadnioną rozrzutnością (Za sezon 1996/97 dostał 30,14 miliona dolarów, a za sezon 1997/98 33,6 miliona dolarów),
– W 1988 roku Chuck Daly (trener Detroit Pistons) opracował zasady obronne powstrzymywania Jordana – „Zasady Jordana” (głównie chodziło o blokowanie kosza i potrajanie),
– W 1984 roku firma Nike zaczęła produkcję butów Air Jordan. Na każdy sezon Michael dostaje od niej nowy model butów. Inni zawodnicy grający w NBA w butach Air Jordan muszą mieć na to jego pozwolenie,
– W Meczu Gwiazd w 1985 r. zdobył tylko 7 punktów (podobno wszyscy się uwzięli na MJ i wcale nie podawali mu piłki).Statystyki Jordana:
[my-youtube width=425 height=344]http://www.youtube.com/watch?v=26K6HU6Cz_E&feature=fvst[/my-youtube]
Collison faktycznie spisuje się poprawnie, ba nawet bardzo poprawnie :p Oczywiście chłopak musi się jeszcze dużo nauczyć – szczególnie obniżyć liczbę strat (wczoraj może i zaliczył triple double, ale dodatkowo miał 8 strat!). Był już nawet taki mecz w którym odnotował 10 strat – trzeba oczywiście patrzeć na to z przymróżeniem oka, ponieważ Darren to w końcu rookie – ostatnio czytałem porównanie 1 sezonu Cp3 z obecnym sezonem Collisona – chłopak jednym słowem nie ma się czego wstydzić
Pamiętajcie tylko, że problem zacznie się właśnie za 3-4 lata kiedy Collison będzie podpisywał swój 1 prawdziwy kontrakt w NBA. Może przecież mieć takie ambicje jak Marcin Gortat, który chce grać a nie być tylko zmiennikiem Howarda. Pamiętajcie, że to jest zespół CP3 i Darren może co najwyżej po jego powrocie być jego zmiennikiem… Paul fajnie się zachowuje po operacji – cały czas podpowiada Darrenowi co ma robić na boisku i z kim jak można zagrać – oglądając mecze Hornets można zauważyć wiele podobieństw w grze Collisona i Paula. Coach który przyjdzie do nas latem (przewiduje tutaj A.J.) będzie musiał tak chłopaków ustawić żeby mogli spędzać razem na boisku trochę czasu… W składzie Hornets jest jeszcze jeden zawodnik, który za 2-3 lata będzie bardzo dobry… gwiazdą ligi ala Lebron może nie zostanie, ale będzie bardzo dobry…. Marcus Thornton, bo o nim mowa … dla Mnie ten chłopak jest stealem tego Draftu zaraz obok Blaira… wybrany przez Miami w II rundzie draftu i oddany do Hornets… nikt go nie doceniał, nikt w niego nie wierzył… Ja już przed Draftem marzyłem o nim lub właśnie o Dejuanie… okazuje się, że ma dobry rzut dystansowy (43% z pola, 38% za 3) i świetnie gra w szybkim ataku… spędzając na parkiecie troszkę powyżej 20 minut zdobywa 10,8 pkt 2,3 zb i 1,0 as… co będzie jak w przyszłym sezonie dostanie +30 minut ? Był taki okres w tym sezonie, w którym grał w s5 i zdobywał w każdym meczu ponad 20 pkt….
Cała NBA jest napakowana młodymi-perspektywicznymi chłopakami – Durant, Griffin, Evans itp…. arturmiki ma rację wymieniając Lebrona i Cp3 – moim zdaniem Ci Panowie mogą grać zdecywanie lepiej :cool1:
