Odpowiedź forum utworzona
-
arturmiki wrote:Dodałbym tak jak Creative Kevin’a Durant’a, Amar’e, Stoudemire i Derrick’a Rose’a. Zastanawiam się czy nie dać Tyreke Evans’a tak na spróbowanie, jako tzw zastrzyk energii. A chłopak miałby ładny debiut. No ai wracając do postu #23 to zgadzam się z tym że PG i PF są za bardzo obsadzone. Tak nawiasem mówiąc to wsadziłbym Pau Gasol’a i Shaq. Dla pomocy Howardowi
Rose, Durant i Amare już są w drużynie USA (podałem ją na początku wcześniejszego posta)
arturmiki z tym Gasolem to będzie ciężko załatwić
:D:DSkejcik wrote:Ja zagłosowałem na Knicks. Uważam, że oni oraz Nets najszybciej zdobędą misia z zespołów z ankiety.
Bardzo mnie dziwi, że więcej głosów dostała Minnesota od NYK…Skejcik nie chodzi o to kto ma największe szanse na misia ale kto ma je najmniejsze
Chociaż zgodzę się z tobą co do NYK ostatnio bardzo polubiłem ten zespół i ich grę i nie ma nic przeciwko nowym gwiazdom w Knicks i odbudowaniu niegdyś znakomitego teamu:)
Nie będę oryginalny , najmniejsze szansę ma Minnesota głównie ze względu na położenie i brak jakiś pewniejszych ruchów w okienku , mają Lova i Jeffersona którzy ze sobą się gryzą o PF’a to dlaczego nie wymienić jednego z nich za jakiegoś konkretnego playera na C, teraz porządny pick im wpadnie ale i tak jeszcze długo ich nie zobaczymy w PO…
Imię:Dennis Keith
Nazwisko:Rodman
Miejsce ur.:Trenton
Narodowość:USA
Waga:110 kg
Wzrost:203 cm
Nagrody:5-time NBA Champion: 1989, 1990, 1996, 1997, 1998 ; 2-time NBA Defensive Player of the Year: 1990, 1991 ; 8-time NBA All-Defensive Team ; 2-time All-NBA Third Team: 1992, 1995 ; 2-time NBA All-Star: 1990, 1992Rekordy życiowe:
Pkt: 34
FGM: 15
FGA: 21
Przechwyty: 4
Bloki: 5
3PTM: 3
3PTA: 5
FTM: 9
FTA: 12
of.zbiórki: 18
def.zbiórki: 23
zbiórki: 34
Asysty: 10
Minuty: 56Bio:Dennis Keith Rodman (ur. 13 maja 1961 w Trenton, w stanie New Jersey) – były zawodowy koszykarz, grając na pozycji silnego skrzydłowego. Występował m.in. w takich zespołach jak Chicago Bulls, Detroit Pistons czy San Antonio Spurs. Kiedy dostał się do NBA w roku 1986, zgłoszony został jako zawodnik o wzroście 203 cm.
Rodman, który dorastał w Dallas w stanie Teksas, nie myślał o koszykówce w szkole średniej; dopiero jako starszy nastolatek w ciągu jednego roku urósł o 27 cm i był to pierwszy z wielu przełomów w jego życiu. Po ograniczonych występach w barwach Cooke County College w Gainesville, stan Teksas, Rodman grał w barwach Southern Oklahoma State University (liga uniwersytecka NCAA), gdzie dał się poznać zarówno jako strzelec, jak i zawodnik zbierający piłki.Detroit Pistons zwrócili na niego uwagę wybierając go w drugiej rundzie draftu z 1986. W owym czasie Pistons byli drużyną z przyszłością prowadzoną przez Isiaha Thomasa (rozgrywający), Joe Dumarsa (rzucający obrońca), Billa Laimbeera (środkowy). Mieli również w drużynie takich graczy, jak Adrian Dantley, Vinnie Johnson, John Salley i Rick Mahorn. Pistons odpadli z fazy play off w roku 1987 pokonani przez Boston Celtics, chociaż Rodman wykonał przyzwoitą pracę powstrzymując gwiazdora „Celtów”, Larry’ego Birda.
W 1988 r. Rodman zbierał więcej piłek i bronił lepiej niż wcześniej. W 1989 jego praca została dostrzeżona i oceniona, a on sam otrzymał nagrodę „Obrońcy Roku”, pierwszą z dwóch, które otrzymał z rzędu. Ukończył sezon za Laimbeerem jako drugi w drużynie pod względem liczby zbiórek, a także pomógł Pistons w drodze po pierwszy mistrzowski tytuł dla „Tłoków” pokonać drugi rok z rzędu młodych Chicago Bulls. Następny rok był prawie identyczny, Pistons ponownie pokonali Bulls w Finale Konferencji Wschodniej, zdobywając drugi raz z rzędu mistrzostwo NBA, a Rodman znów otrzymał tytuł Obrońcy Roku. Ponadto Pistons zanotowali 63 zwycięstwa w sezonie zasadniczym ustanawiając rekord klubu.
W 1991 r. Pistons doznali wstrząsu, kiedy zostali gładko pokonani przez Bulls w Finałach Konferencji Wschodniej. Rodman prowadził w drużynie w zbiórkach, ale to nie wystarczyło. W 1992 r. Rodman grał, zaliczając średnio 18 zbiórek na mecz i zdobywając pierwszy z siedmiu zdobytych z rzędu tytułów najlepiej zbierającego zawodnika. W jednym ze spotkań zebrał 34 piłki ustanawiając rekord kariery. Rodman nie był ani silniejszy, ani nie miał większego zasięgu rąk od przeciwników. Zamiast tego, używał „prawie naukowego” podejścia, aby obliczyć jak piłka odbije się od kosza lub tablicy i znaleźć się na najlepszej pozycji, żeby ją zebrać. Rok 1993 był drugim sezonem Rodmana, w którym zebrał najwięcej piłek, ale był to jego ostatni rok w Pistons. Po zakończeniu sezonu został sprzedany do San Antonio Spurs za Seana Elliotta.
W 1993 r. opuściła go żona, Anicka, jego wielka miłość. Wydarzenie to było dla Rodmana wielką traumą. Pewnej nocy podczas sezonu 1992/93 Dennis został znaleziony na parkingu Pistons, gdzie siedział w swojej ciężarówce z naładowaną strzelbą. Potem przyznał w jednej z dwóch swoich autobiografii, że „była to noc kiedy zabił starego Dennisa i pozwolił wyłonić się nowemu Dennisowi”. Nowy Dennis miał nie być już nieśmiały lecz bezkompromisowy i pełen wiary w siebie.
W San Antonio Rodman kontynuował swoją pracę jako „czyściciela tablic”, przez co pozwolił środkowemu Davidowi Robinsonowi na zdobywanie większej liczby punktów, dzięki czemu ten ostatni zdobył tytuł najlepszego strzelca ligi. W ten sposób po raz pierwszy zawodnicy z jednej drużyny zwyciężyli w klasyfikacji liczby zdobywanych punktów i zbieranych piłek, ale nie był to ostatni raz Rodmana. W następnym sezonie Rodman pomógł San Antonio wygrać 62 spotkania, ustanawiając w ten sposób rekord klubu, a także dotrzeć do Finałów Konferencji Zachodniej.
Niestety, jego nieobliczalne życie poza parkietem, włączając w to krótki, ale głośno publicznie komentowany związek z Madonną, a także wybryki na parkiecie, takie jak farbowanie włosów, sprawiły, że działacze Spurs mieli go dość. Decyzję władz „Ostróg” o rozstaniu z Rodmanem przesądziło nieprzybycie „Robaka” z resztą drużyny na decydujący piąty mecz Finałów Konferencji Zachodniej.
Po sezonie Rodman został oddany do Chicago Bulls za środkowego Willa Perdue, aby zapełnić wielką dziurę, która powstał po odejściu z „Byków” silnego skrzydłowego Horace’a Granta. Bulls z Rodmanem i Michaelem Jordanem, który wrócił z emerytury, poprawili się w sezonie zasadniczym o 25 zwycięstw, z 47 na 72 ustanawiając rekord wszech czasów w lidze NBA. Później w fazie play off Bulls łatwo poradzili sobie w drodze do Finałów Ligi NBA i zdobyli mistrzostwo ligi. Rodman, Michael Jordan i Scottie Pippen znaleźli się w Pierwszej Drużynie Najlepszych Obrońców (All-Defensive First Team). Po raz pierwszy w historii trzech graczy tej samej drużyny znalazło się w pierwszym składzie. Rodman był najlepszym w lidze w zbiórkach (piąty rok z rzędu), a Jordan był najlepszym strzelcem, drugi przypadek w historii, kiedy koledzy z drużyny byli najlepszymi w punktach i zbiórkach. Powtórzyli swój sukces w roku 1997 i 1998, a drużyna po raz drugi w ciągu 8 lat zdobyła trzy razy z rzędu tytuł mistrzowski.
Po zakończeniu sezonu Rodman opuścił Chicago, a Bulls rozpoczęli gruntowną przebudowę drużyny. Był to zarazem jego ostatni poważny sezon, gdyż w sezonach 1998/99 i 1999/2000 grał krótko, odpowiednio, w Los Angeles Lakers i Dallas Mavericks. W zespole „Jeziorowców” zagrał w 23 meczach. Rozwiązano z nim kontrakt, gdyż podczas swojego siedmiotygodniowego pobytu w drużynie z Los Angeles kilkakrotnie opuszczał lub spóźniał się na treningi, a także odmówił gry w czwartej kwarcie spotkania z Timberwolves tłumacząc się sztywnością mięśni oraz wyjścia trzy dni później na drugą połowę meczu z Blazers z powodu zapalenia łokcia [1]. W zespole „Renegatów” został zatrudniony kilkanaście dni po przejęciu zespołu przez ekscentrycznego milionera, Marka Cubana. W klubie z Dallas (w tym mieście dorastał) rozegrał swoje ostatnie 12 meczów w NBA.
Rodman był najlepiej zbierającym zawodnikiem lat 90., zdobył 7 razy z rzędu tytuł obrońcy. Jego prawdopodobnie najbardziej udanym występem była gra podczas Finałów Konferencji Wschodniej przeciwko Orlando Magic, kiedy mierzący 198 cm i ważący 95 kg Rodman wyłączył z gry mierzącego 208 cm i ważącego 107 kg Horace’a Granta, a także pomagał powstrzymywać mierzącego 216 cm i ważącego 150 kg O’Neala, co było kluczem do zwycięstwa Bulls.
Rodman walczył w kilku meczach World Championship Wrestling i był członkiem zespołu nWo z Hulkiem Hoganem. Jego pierwszy mecz odbył się 13 lipca 1997 podczas „Bash At the Beach” (coroczny turniej wrestlingu). Wystąpił razem z Hoganem, ale przegrali z Lexem Lugerem i The Giantem. Podczas „Bash At the Beach” 12 lipca 1998 Rodman i Hogan pokonali Karla Malone’a i Diamonda Dallasa Page’a. Jego trzeci i ostatni mecz odbył się 14 sierpnia 1999 podczas „Road Wild” (turniej wrestlingu), a Rodman przegrał z Randym Savage’em.
Rodman był obecny lub brał udział w dwóch różnych konkursach w Finlandii w roku 2005. Latem pojawił się w Sonkajarvi na zawodach w „noszeniu żon”, ale zrezygnował z walki w turnieju z powodu kłopotów ze zdrowiem. 6 listopada 2005 r. rozegrał jeden mecz w barwach Torpan Pojat przeciwko Tapiolan Honka. Zagrał 28 minut, zdobył 17 punktów i zebrał 6 piłek. Piętnaście z 17 punktów zdobył rzutami za 3 punkty (w sumie próbował 13 rzucając zza linii rzutów za 3 punkty). Obecność Rodmana przyciągnęła rekordową liczbę 7420 widzów na mecz Finnish National League (ligi fińskiej).
W styczniu 2006 Rodman pojawił się w „Celebrity Big Brother” (Big Brother Sław) w Wielkiej Brytanii. Wszedł do domu dokładnie o godz. 22.00 5 stycznia tego roku z paczką prezerwatyw i nie wniósł żadnej bielizny. Jeszcze pierwszej nocy zjadł kanapkę z szynką, kończąc spekulacje o tym, że jest wegetarianinem.
Ciekawostki:
*Rodman był znany ze swojego kontrowersyjnego zachowania i wyglądu, notorycznej skłonności do przeklinania publicznego lub w trakcie telewizyjnych transmisji na żywo podczas trwania jego kariery, ciała przyozdobionego licznymi tatuażami i przekłuciami, a także częstego farbowania swoich włosów na jasny, sztuczny kolor tak długo, aż jego wygląd stał się pospolity.
*Poślubił na krótko aktorkę i modelkę Carmen Electrę, a podczas publicznego występu promującego jego autobiografię Bad as I Wanna Be (Tak zły, jak chcę być; w Polsce wydane pod tytułem Zły do szpiku kości) wystąpił ubrany w suknię ślubną. Wyznał wówczas, iż jest biseksualistą, oraz że poślubił samego siebie.
*Przydomek „Robak”, pod którym znany był w czasie koszykarskiej kariery uzyskał już jako nastolatek. Pseudonim wziął się od tego, że Rodman grając na automatach do gry wił się wokół urządzeń, podkreślając ruchami ciała zaangażowanie w grę.
*Wraz z Jean-Claude’em Van Dammem wystąpił w filmie akcji Ryzykanci (Double Team, 1997). Za swój wkład w film otrzymał w 1998 roku trzy antynagrody Złotej Maliny.
*16 listopada 2009 roku został aresztowany w Niemczech po tym, jak nie zapłacił rachunku opiewającego na 3 tys. euro za usługi w jednym z niemieckich hoteli.Statystyki Robaka:
[my-youtube width=425 height=344]http://www.youtube.com/watch?v=icJLs4t0lLo&feature=fvst[/my-youtube]
Panowie możemy mieć równie emocjonującą końcówkę LT co końcówka RS w NBA i walkę o spoty na PO ;];]
Może rzucę „trójkę” jak MJ w tych ostatnich sekundach Ligii ;]
PS: moje obliczenie zaktualizowane Creative wystarczą mi 2.8 pkt więcej przy każdym następnym tygodniu zabawy
więc uważaj na siebie ;];]
rybak twoja sytuacja jest nieco gorsza , mucha ci odskoczył w tym tygodniu i musiałbyś mieć 4.3 pkt więcej w każdym weeku , więc będziesz miał ciężko
Ale widzę że walka również toczy się na innych polach ;] :Evil Jin vs. Jeremi
Ociep vs. Drunx
Wrona vs. Skejcik
rybak vs. mucha
#23 vs. mucha
#23 vs. CreativeWięc jeszcze dużo się może zdarzyć przez te 6 tygodni
Skejcik widocznie widziałem te „wyjątki” ale mecze które dane mi było obejrzeć z jego udziałem były dobre może nie było w nich 20pkt i 10zb ale były za to rzuty na wysokim % przemyślane i dużo z nich własnie z mid-range’a do tego duży angaż w grę defensywną team’u(zbiórki,bloki) i pierwsze co mi się skojarzyło to właśnie styl gry który był bardzo podobny do tego K Martha… Absolutnie wykluczam możliwość jego gry w S5 ale wchodzenie z ławki i bench points kiedy Marth opadnie z sił było by mile widziane do tego musiał by trochę powalczyć o zmiennika KM z Andersenem , może mała konkurencja dobrze by mu zrobiła – jakaś więkasza walka o minuty…
Szczerze powiedziawszy nie wiedziałem o jego specyficznym problemie ale czy Karl nie robi cudów jeżeli chodzi o wychowanie zawodników przytoczę przykłady J.R i Melo’ ;] gdyby dało by się w jakiś sposób nauczyć go ograniczenia kontaktu fizycznego to byłby z niego całkiem dobry zmiennik, problemy z faulami może i ma ale to nie zmienia faktu że w czasie jaki spędza na boisku swoją robotę odwala i jestem ciekaw co by się działo przy +20 mpg10. Matthew „Nat” Hickey – 45 lat i 363 dni
11. Podaj wszystkie duety ojciec-syn którzy zdobyli mistrzostwo NBA
PS: Proszę o pełną odpowiedz na pytanie , bez żadnych cząstkowych odp
