Karty zawodników

[Denver Nuggets #1]

Imię:Dwight David
Nazwisko:Howard
Miejsce ur.:Atlanta
Narodowość:USA
Waga:120kg
Wzrost:2.09m
Nagrody:4xNBA All Star, All NBA Team: 2007(3rd),2008 & 2009(1st), NBA Defensive Team: 2008(2nd)2009(1st), Slam Dunk Champion 2008, NBA All Rookie first team 2005, NBA Defensive Player of the Year Award: 2009

Rekordy życiowe:

Pkt: 45
Przechwyty: 5
Bloki: 10
zbiórki: 26
Asysty: 7
Minuty: 51

Bio:Dwight Howard odbywał naukę oraz grał na Atlanta Christian Academy, prywatnej szkole znanej z posiadania bardzo dobrej drużyny koszykarskiej. Grając w drużynie licealnej Howard uzyskał łącznie 2146 punktów, 1728 zbiórek i 811 bloków (średnio 16,6 punktów, 13,4 zbiórki i 6,3 bloki na mecz). Jedną z wielu nagród jakie otrzymał był tytuł najlepszego gracza licealnego roku 2004. Po zakończeniu roku szkolnego, zamiast rozpocząć naukę na uniwersytecie, postanowił zaprezentować swoją kandydaturę w drafcie NBA.
Wybrany w pierwszej turze przez Orlando Magic, Howard był trzecim graczem w historii NBA, który został wybrany z pierwszym numerem draftu prosto z liceum (dwaj pozostali to Kwame Brown oraz LeBron James). Swój pierwszy sezon rozegrał we wspaniałym stylu i został wybrany do drużyny najlepszych debiutujących. W sumie, w swoim debiutanckim sezonie NBA, zagrał w 82 meczach uzyskując średnio 12 punktów, 10 zbiórek oraz 1,6 bloków na mecz. Jest najmłodszym graczem w historii, który zaliczył dwucyfrowe statystyki po sezonie zasadniczym (wśród rookies wcześniej ta sztuka udała się Shaquille’owi O’Nealowi, Alonzo Mourningowi w sezonie 1992-93 oraz Kwame Brownowi). Howard został również najmłodszym graczem w historii, który zebrał 20 piłek spod kosza w trakcie jednego meczu (sztuki tej dokonał aż 3 razy w trakcie roku). Jest pierwszym graczem w historii NBA wybranym prosto ze szkoły średniej, który zaliczył wszystkie 82 mecze w pierwszej piątce w swym debiutanckim sezonie. Oczywiście został wybrany do Pierwszej Piątki Debiutantów w 2005 r.
Drużyna z Florydy, sezon 2005/06, rozpoczęła z jednym z najlepiej zapowiadających się składów. 15 listopada 2005 roku, Howard w meczu przeciwko Charlotte Bobcats uzyskał 21 punktów oraz 20 zbiórek, dzięki czemu stał się najmłodszym graczem w historii, który wpisał na swoje konto po ponad 20 punktów i zbiórek w meczu. 15 kwietnia 2006 r. uzyskał wynik prawie o 10 punktów i zbiórek lepszy – 28+26 w wygranym meczu przeciwko Philadelphia 76ers . Za grę w kwietniu zostaje uznany najlepszym graczem Konferencji Wschodniej. Sezon zasadniczy skończył ze średnimi 15,8 punktów i 12,5 zbiórek. Zostaje drugim najlepszym graczem tego sezonu pod względem zebranych piłek, lepszy od niego był tylko Kevin Garnett. Pomimo odpadnięcia w play-offach, Magic przedłużyli kontrakt z Howardem oraz Jameerem Nelson do sezonu 2007/08.
1 lutego 2007 r. zostaje po raz pierwszy wybrany do NBA All-Star Game, gdzie zalicza 20 punktów i 12 zbiórek. W kwietniu bije swój rekord, zaliczając 35 punktów przeciwko 76ers. Po sezonie zasadniczym drużyna, pierwszy raz z Howardem w składzie, kwalifikuje się do play offów, gdzie przegrywa z Detroit Pistons. Howard kończy sezon ze średnimi 17,6 punktu i 12,3 zbiórek na mecz. Zostaje wybrany do trzeciej piątki ligi.
16 lutego 2008 roku, w trakcie NBA All-Star Game, Dwight Howard wygrywa Slam Dunk Contest, a jego drugi wsad zapisał się do historii NBA, gdyż Howard założył kostium Supermana. Podczas samego Meczu Gwiazd Howard debiutuje w pierwszej piątce Wschodu. Sezon 2007-08 kończy jako najlepszy zbierający ligi, uzyskując 14,2 zbiórki na mecz. Jest również najmłodszym koszykarz w historii, który tego dokonał. Na koniec sezonu zasadniczego zostaje wybrany do pierwszej piątki ligi oraz drugiej piątki obrońców. W tym samym roku, 8 razy uzyskał ponad 20 punktów oraz 20 zbiórek. Sztuki tej dokonał wcześniej Shaquille O’Neal w sezonie 1999-00. W fazie play-off Magic przechodzą tym razem pierwszą rundę, pokonując Toronto Raptors. W drugiej rundzie znów trafiają na Pistons i znów zostają wyeliminowani.
Latem Dwight Howard zdobywa z drużyną narodową złoty medal Igrzysk Olimpijskich w Pekinie.
Sezon 2008-09 to znów postęp w wykonaniu Howarda. W listopadzie 2008 r. notuje swoje pierwsze triple-double, 30 punktów, 19 zbiórek i 10 bloków. Zostaje wybrany po raz trzeci do występu w All-Star Game największą liczbą głosów w historii NBA – ponad 3 miliony. Na koniec sezonu prowadzi w klasyfikacji najlepiej zbierających (13,8 zbiórki na mecz) i blokujących (2,92 bloku na mecz). Został uznany najlepszym obrońcą ligi.

Ciekawostki:
-Jednym z dwóch zmienników Howarda w Orlando jest Marcin Gortat.
-Howard i jego partnerka Royce Reed, była cheerleaderka drużyny, mają syna, Braylona.

Statystyki Dwight’a:

[my-youtube width=425 height=344]http://www.youtube.com/watch?v=LhHHk-0Amaw[/my-youtube]

[OKC fan since 2009 & Portland TB]

Imię: Dirk
Nazwisko: Nowitzki
Miejsce ur: 19 czerwiec 1978
Kraj: Niemcy
Waga: 111kg
Wzrost: 213 cm
Draft: nr9 1998/Bucks
Nagrody: 2002 Brązowy Medal na Mistrzostwach Świata, 2006 Zwycięzca konkursu rzutów za trzy punkty podczas All Star Game w Houston, 2005 Wicemistrzostwo Europy, 2007 MVP sezonu zasadniczego NBA, 9x wybierany do ASG

Rekordy życiowe:

Punkty 53
Zbiórki 23
Asysty 10
Przechwyty 9
Bloki 7
Minuty 53

Biografia:

We wrześniu 1994 dirk zaczął grać w drugoligowcu DJK Wurzburg. Po czterech sezonach gry wprowadził swój team do ekstraklasy gdzie został królem strzelców. W drafcie 1998 r. został wybrany z numerem 9 przez Milwaukee Bucks, ale w wyniku wymiany trafił do Dallas Mavericks. Swój debiut w NBA zaliczył 5 lutego 99′ przeciwko seattle. Grał coraz lepiej i w głosowaniu na MVP ubiegłego sezonu uplasował się na trzecim wysokim miejscu. Mavs doprowadził do pierwszego finału w historii klubu. W finale przegrali 4-2 z Miami. W sezonie 06-07 Mavericks prowadzili w tabeli gdzie po słabym początku pobili rekord NBA w 55 spotkaniach wygrywając aż 50. W sumie w RS wygrali 67 meczów. W PO zostali dość niespodziewanie pokonani przez Golden State już w pierwszej rundzie. Mimo to ten sezon był najlepszym w karierze Dirka gdzie został MVP sezonu. Sześciokrotny z rzędu uczestnik Meczu Gwiazd, zdobywał w sezonie 2006-2007 średnio 24,6 punktów w meczu, 8,9 zbiórek oraz 3,4 asyst. Przy dobrej skuteczności ( 50% FG / 41% 3pt / 90% FT )

Warto dodać że jest ojcem chrzestnym dzieci Steve Nash’a

Statystyki Dirka:

[my-youtube width=425 height=344]http://www.youtube.com/watch?v=8i8pykBmuSc[/my-youtube]

[Denver Nuggets #1]

Imię:Dennis Keith
Nazwisko:Rodman
Miejsce ur.:Trenton
Narodowość:USA
Waga:110 kg
Wzrost:203 cm
Nagrody:5-time NBA Champion: 1989, 1990, 1996, 1997, 1998 ; 2-time NBA Defensive Player of the Year: 1990, 1991 ; 8-time NBA All-Defensive Team ; 2-time All-NBA Third Team: 1992, 1995 ; 2-time NBA All-Star: 1990, 1992

Rekordy życiowe:

Pkt: 34
FGM: 15
FGA: 21
Przechwyty: 4
Bloki: 5
3PTM: 3
3PTA: 5
FTM: 9
FTA: 12
of.zbiórki: 18
def.zbiórki: 23
zbiórki: 34
Asysty: 10
Minuty: 56

Bio:Dennis Keith Rodman (ur. 13 maja 1961 w Trenton, w stanie New Jersey) – były zawodowy koszykarz, grając na pozycji silnego skrzydłowego. Występował m.in. w takich zespołach jak Chicago Bulls, Detroit Pistons czy San Antonio Spurs. Kiedy dostał się do NBA w roku 1986, zgłoszony został jako zawodnik o wzroście 203 cm.
Rodman, który dorastał w Dallas w stanie Teksas, nie myślał o koszykówce w szkole średniej; dopiero jako starszy nastolatek w ciągu jednego roku urósł o 27 cm i był to pierwszy z wielu przełomów w jego życiu. Po ograniczonych występach w barwach Cooke County College w Gainesville, stan Teksas, Rodman grał w barwach Southern Oklahoma State University (liga uniwersytecka NCAA), gdzie dał się poznać zarówno jako strzelec, jak i zawodnik zbierający piłki.

Detroit Pistons zwrócili na niego uwagę wybierając go w drugiej rundzie draftu z 1986. W owym czasie Pistons byli drużyną z przyszłością prowadzoną przez Isiaha Thomasa (rozgrywający), Joe Dumarsa (rzucający obrońca), Billa Laimbeera (środkowy). Mieli również w drużynie takich graczy, jak Adrian Dantley, Vinnie Johnson, John Salley i Rick Mahorn. Pistons odpadli z fazy play off w roku 1987 pokonani przez Boston Celtics, chociaż Rodman wykonał przyzwoitą pracę powstrzymując gwiazdora „Celtów”, Larry’ego Birda.

W 1988 r. Rodman zbierał więcej piłek i bronił lepiej niż wcześniej. W 1989 jego praca została dostrzeżona i oceniona, a on sam otrzymał nagrodę „Obrońcy Roku”, pierwszą z dwóch, które otrzymał z rzędu. Ukończył sezon za Laimbeerem jako drugi w drużynie pod względem liczby zbiórek, a także pomógł Pistons w drodze po pierwszy mistrzowski tytuł dla „Tłoków” pokonać drugi rok z rzędu młodych Chicago Bulls. Następny rok był prawie identyczny, Pistons ponownie pokonali Bulls w Finale Konferencji Wschodniej, zdobywając drugi raz z rzędu mistrzostwo NBA, a Rodman znów otrzymał tytuł Obrońcy Roku. Ponadto Pistons zanotowali 63 zwycięstwa w sezonie zasadniczym ustanawiając rekord klubu.

W 1991 r. Pistons doznali wstrząsu, kiedy zostali gładko pokonani przez Bulls w Finałach Konferencji Wschodniej. Rodman prowadził w drużynie w zbiórkach, ale to nie wystarczyło. W 1992 r. Rodman grał, zaliczając średnio 18 zbiórek na mecz i zdobywając pierwszy z siedmiu zdobytych z rzędu tytułów najlepiej zbierającego zawodnika. W jednym ze spotkań zebrał 34 piłki ustanawiając rekord kariery. Rodman nie był ani silniejszy, ani nie miał większego zasięgu rąk od przeciwników. Zamiast tego, używał „prawie naukowego” podejścia, aby obliczyć jak piłka odbije się od kosza lub tablicy i znaleźć się na najlepszej pozycji, żeby ją zebrać. Rok 1993 był drugim sezonem Rodmana, w którym zebrał najwięcej piłek, ale był to jego ostatni rok w Pistons. Po zakończeniu sezonu został sprzedany do San Antonio Spurs za Seana Elliotta.

W 1993 r. opuściła go żona, Anicka, jego wielka miłość. Wydarzenie to było dla Rodmana wielką traumą. Pewnej nocy podczas sezonu 1992/93 Dennis został znaleziony na parkingu Pistons, gdzie siedział w swojej ciężarówce z naładowaną strzelbą. Potem przyznał w jednej z dwóch swoich autobiografii, że „była to noc kiedy zabił starego Dennisa i pozwolił wyłonić się nowemu Dennisowi”. Nowy Dennis miał nie być już nieśmiały lecz bezkompromisowy i pełen wiary w siebie.

W San Antonio Rodman kontynuował swoją pracę jako „czyściciela tablic”, przez co pozwolił środkowemu Davidowi Robinsonowi na zdobywanie większej liczby punktów, dzięki czemu ten ostatni zdobył tytuł najlepszego strzelca ligi. W ten sposób po raz pierwszy zawodnicy z jednej drużyny zwyciężyli w klasyfikacji liczby zdobywanych punktów i zbieranych piłek, ale nie był to ostatni raz Rodmana. W następnym sezonie Rodman pomógł San Antonio wygrać 62 spotkania, ustanawiając w ten sposób rekord klubu, a także dotrzeć do Finałów Konferencji Zachodniej.

Niestety, jego nieobliczalne życie poza parkietem, włączając w to krótki, ale głośno publicznie komentowany związek z Madonną, a także wybryki na parkiecie, takie jak farbowanie włosów, sprawiły, że działacze Spurs mieli go dość. Decyzję władz „Ostróg” o rozstaniu z Rodmanem przesądziło nieprzybycie „Robaka” z resztą drużyny na decydujący piąty mecz Finałów Konferencji Zachodniej.

Po sezonie Rodman został oddany do Chicago Bulls za środkowego Willa Perdue, aby zapełnić wielką dziurę, która powstał po odejściu z „Byków” silnego skrzydłowego Horace’a Granta. Bulls z Rodmanem i Michaelem Jordanem, który wrócił z emerytury, poprawili się w sezonie zasadniczym o 25 zwycięstw, z 47 na 72 ustanawiając rekord wszech czasów w lidze NBA. Później w fazie play off Bulls łatwo poradzili sobie w drodze do Finałów Ligi NBA i zdobyli mistrzostwo ligi. Rodman, Michael Jordan i Scottie Pippen znaleźli się w Pierwszej Drużynie Najlepszych Obrońców (All-Defensive First Team). Po raz pierwszy w historii trzech graczy tej samej drużyny znalazło się w pierwszym składzie. Rodman był najlepszym w lidze w zbiórkach (piąty rok z rzędu), a Jordan był najlepszym strzelcem, drugi przypadek w historii, kiedy koledzy z drużyny byli najlepszymi w punktach i zbiórkach. Powtórzyli swój sukces w roku 1997 i 1998, a drużyna po raz drugi w ciągu 8 lat zdobyła trzy razy z rzędu tytuł mistrzowski.

Po zakończeniu sezonu Rodman opuścił Chicago, a Bulls rozpoczęli gruntowną przebudowę drużyny. Był to zarazem jego ostatni poważny sezon, gdyż w sezonach 1998/99 i 1999/2000 grał krótko, odpowiednio, w Los Angeles Lakers i Dallas Mavericks. W zespole „Jeziorowców” zagrał w 23 meczach. Rozwiązano z nim kontrakt, gdyż podczas swojego siedmiotygodniowego pobytu w drużynie z Los Angeles kilkakrotnie opuszczał lub spóźniał się na treningi, a także odmówił gry w czwartej kwarcie spotkania z Timberwolves tłumacząc się sztywnością mięśni oraz wyjścia trzy dni później na drugą połowę meczu z Blazers z powodu zapalenia łokcia [1]. W zespole „Renegatów” został zatrudniony kilkanaście dni po przejęciu zespołu przez ekscentrycznego milionera, Marka Cubana. W klubie z Dallas (w tym mieście dorastał) rozegrał swoje ostatnie 12 meczów w NBA.

Rodman był najlepiej zbierającym zawodnikiem lat 90., zdobył 7 razy z rzędu tytuł obrońcy. Jego prawdopodobnie najbardziej udanym występem była gra podczas Finałów Konferencji Wschodniej przeciwko Orlando Magic, kiedy mierzący 198 cm i ważący 95 kg Rodman wyłączył z gry mierzącego 208 cm i ważącego 107 kg Horace’a Granta, a także pomagał powstrzymywać mierzącego 216 cm i ważącego 150 kg O’Neala, co było kluczem do zwycięstwa Bulls.

Rodman walczył w kilku meczach World Championship Wrestling i był członkiem zespołu nWo z Hulkiem Hoganem. Jego pierwszy mecz odbył się 13 lipca 1997 podczas „Bash At the Beach” (coroczny turniej wrestlingu). Wystąpił razem z Hoganem, ale przegrali z Lexem Lugerem i The Giantem. Podczas „Bash At the Beach” 12 lipca 1998 Rodman i Hogan pokonali Karla Malone’a i Diamonda Dallasa Page’a. Jego trzeci i ostatni mecz odbył się 14 sierpnia 1999 podczas „Road Wild” (turniej wrestlingu), a Rodman przegrał z Randym Savage’em.

Rodman był obecny lub brał udział w dwóch różnych konkursach w Finlandii w roku 2005. Latem pojawił się w Sonkajarvi na zawodach w „noszeniu żon”, ale zrezygnował z walki w turnieju z powodu kłopotów ze zdrowiem. 6 listopada 2005 r. rozegrał jeden mecz w barwach Torpan Pojat przeciwko Tapiolan Honka. Zagrał 28 minut, zdobył 17 punktów i zebrał 6 piłek. Piętnaście z 17 punktów zdobył rzutami za 3 punkty (w sumie próbował 13 rzucając zza linii rzutów za 3 punkty). Obecność Rodmana przyciągnęła rekordową liczbę 7420 widzów na mecz Finnish National League (ligi fińskiej).

W styczniu 2006 Rodman pojawił się w „Celebrity Big Brother” (Big Brother Sław) w Wielkiej Brytanii. Wszedł do domu dokładnie o godz. 22.00 5 stycznia tego roku z paczką prezerwatyw i nie wniósł żadnej bielizny. Jeszcze pierwszej nocy zjadł kanapkę z szynką, kończąc spekulacje o tym, że jest wegetarianinem.

Ciekawostki:
*Rodman był znany ze swojego kontrowersyjnego zachowania i wyglądu, notorycznej skłonności do przeklinania publicznego lub w trakcie telewizyjnych transmisji na żywo podczas trwania jego kariery, ciała przyozdobionego licznymi tatuażami i przekłuciami, a także częstego farbowania swoich włosów na jasny, sztuczny kolor tak długo, aż jego wygląd stał się pospolity.
*Poślubił na krótko aktorkę i modelkę Carmen Electrę, a podczas publicznego występu promującego jego autobiografię Bad as I Wanna Be (Tak zły, jak chcę być; w Polsce wydane pod tytułem Zły do szpiku kości) wystąpił ubrany w suknię ślubną. Wyznał wówczas, iż jest biseksualistą, oraz że poślubił samego siebie.
*Przydomek „Robak”, pod którym znany był w czasie koszykarskiej kariery uzyskał już jako nastolatek. Pseudonim wziął się od tego, że Rodman grając na automatach do gry wił się wokół urządzeń, podkreślając ruchami ciała zaangażowanie w grę.
*Wraz z Jean-Claude’em Van Dammem wystąpił w filmie akcji Ryzykanci (Double Team, 1997). Za swój wkład w film otrzymał w 1998 roku trzy antynagrody Złotej Maliny.
*16 listopada 2009 roku został aresztowany w Niemczech po tym, jak nie zapłacił rachunku opiewającego na 3 tys. euro za usługi w jednym z niemieckich hoteli.

Statystyki Robaka:

[my-youtube width=425 height=344]http://www.youtube.com/watch?v=icJLs4t0lLo&feature=fvst[/my-youtube]

[Denver Nuggets #1]

Imię:Gerald Jermaine
Nazwisko:Wallace
Miejsce ur.:Sylacauga, Alabama
Narodowość:USA
Waga:100kg
Wzrost:2.01m
Nagrody:2000 Naismith Prep Player of the Year , 2010 NBA All-Star
Rekordy życiowe:

Pkt: 42
FGM: 17
FGA: 30
Przechwyty: 8
Bloki: 6
3PTM: 5
3PTA:8
FTM: 16
FTA: 22
of.zbiórki: 8
def.zbiórki: 17
zbiórki: 20
Asysty: 10
Minuty: 55

Bio:Wallace uczęszczał do szkoły średniej Childersburg, Alabama gdzie miał bardzo udaną karierę.
Podczas jego ostatniego roku w szkole , otrzymał nagrodę Naismith Prep Player of the Year którą dostaje najlepszy zawodnik ze wszystkich szkół średnich w stanach.
W collegu grał przez jeden sezon na University of Alabama, zanim zdecydował się wstąpić do NBA.
Zdobył tytuł południowo wschodniego najlepszego pierwszoroczniaka sezonu po tym jak osiągał 10pkt,6zb,1.5as,1.2przechwytów i 22.9 minut na mec.
Zdobywał wyniki dwucyfrowe 16 razy z czego meczy z 20 pkt lub więcej miał 4, wliczając jego rekord 27 punktów… Chwytał 10 lub więcej zbiórek trzy razy, wraz z jego najlepszym wynikiem 17 zbiórek w meczu przeciwko Wofford.
Kiedy został draftowany przez Sacramento Kings miał 19 lat , ta selekcja uczyniła go najmłodszym w historii Sacramento Kings-Royals zawodnikiem .
Rozegrał 138 meczy w ciągu 3 sezonów z Sacto , notując 3.4ppg,2.1rpg i osiągając 44 FG%…
Wziął udział w 15 meczach playoff na przestrzeni swoich pierwszych trzech sezonów w lidze.
Zajął drugie miejsce w NBA Slam Dunk Contest podczas weekendu gwiazd rozgrywanym w Filadelfii w 2002r przegrywając zaledwie z Jasonem Richardsonem.
W swoim trzecim roku gry w Sacramento zdobył 74 zbiórki z czego 35 było ofensywnych(43%), dwa razy zdobył więcej niż 10 pkt i raz miał double double.
W 2004 roku , Wallace został zatrudniony przez Charlotte Bobcats którzy rozgrywali swój pierwszy sezon w NBA, Wallace odnotował znakomity sezon porównując do poprzednich osiągając 11pkt, 5.5 zb, 1.7przechwytów i 1.3 bloków na mecz.
Swój szybki rozwój kontynuował w sezonie 2005-06 , zanim doznał kontuzji w styczniu osiągał imponujące 14.5pkt , 7zb na mecz i miał swoje miejsce w NBA Top 10 pod względem FG% – 54%.
Oprócz tego notował również 2.19 bloków i 2.44 przechwytów na mecz ,od momentu w którym NBA zaczęło liczyć bloki jako statystyka w 73′ , tylko dwóch innych zawodników ( David Robinson i Hakeem Olajuwon ) w historii ligi notowało ponad 2.0 bloków i 2.0 przechwytów na mecz w jednym sezonie.
Wallace znany jest ze swojej odważnej gry na boisku która doprowadziła do wielu kontuzji.
Właśnie z tego względu otrzymał przydomek „Crash”. Opuścił łącznie 39 meczy w jego pierwszych dwóch latach w Bobcats, ale jego energiczne i czasami niebezpieczne zachowanie które może spowodować kontuzję również zostało odzwierciedlone w jego defensywnych statystykach.
Trener Bernie Bickerstaff powiedział o Wallace: „Gerald może grać jedynie w jeden sposób aby być efektywnym. Energia to jego gra”.
W 2006r. Wallace próbował poprawić swoją grę aby zmniejszyć ryzyko bycia kontuzjowanym lecz ucierpiały na tym jego statystyki, w pierwszym miesiącu sezonu Wallace miał zaledwie 5 bloków i jego średnie drastycznie spadły patrząc na poprzedni sezon.
Wallace poprawił swoją grę w drugim miesiącu sezonu , lecz to zaowocowało kontuzją ramienia w grudnowym meczu przeciwko Pacers.
Kiedy Wallace powrócił na parkiet po kontuzji kontynuował swoją świetną grę kończąc sezon z 18pkt , 7.2 zb , 2.6 as , 2 przechwytami i 1 blokiem podczas 72 meczy.
W 2008r. Gerald Wallace pojawił się obok Tim Duncana w marcowym wydaniu magazynu SLAM.
23 lutego, 2008r. Po przypadkowym uderzeniu łokciem w twarz przez Mikki Moora’a , Crash doznał 3 stopnia wstrząśnienia mózgu, nie była wiadomo kiedy Gerald wróci do gry.
Specjaliści z American Association of Neurological Surgeons powiedzieli „wiąż się z pourazową amnezją na więcej niż 24 godziny albo nieprzytomność na więcej niż pięć minut. Gracze, którzy podtrzymują ten stopień urazu mózgowego powinni zostać odsunięci na bok na co najmniej jeden miesiąc, po którym mogą systematycznie wracać do gry pod warunkiem że są bezobjawowi przez jeden tydzień.”
Wallace wbrew ekspertom szybko wrócił do gry w tym samym sezonie , kończąc go z nowymi rekordami statystycznymi w kategoriach punktów, asyst i minut.
Od czasu przeniesienia Emeki Okafora , Wallace został kapitanem Bobcats.
Jest jedynym w historii rysiów który kiedykolwiek osiągnął więcej niż 30pkt i 10 zbiórek w dwóch meczach z rzędu.
28 Stycznia, 2010r. GWallace został wybrany do gry w Meczu gwiazd który odbył się w Dallas, tym samym został pierwszym zawodnikiem Charlotte Bobcats który tego dokonał.
Wallace również został wybrany do uczestniczenia w konkursie wsadów.
10 Lutego, 2010r. Wallace został zawodnikiem męskiej drużyny koszykarskiej USA na lata 2010-2012 , którą będzie reprezentował w Mistrzostwach Świata FIBA w 2010r. i na Igrzyskach Olimpijskich w 2012r.

Statystyki Crasha

[my-youtube width=425 height=344]http://www.youtube.com/watch?v=Ud07L4TOZ0k&feature=fvst[/my-youtube]

[Swider]

Imię: Amar’e Carsares
Nazwisko: Stoudemire
Miejsce ur.: Lake Walles
Narodowość:USA
Waga: 112kg
Wzrost: 209cm
Nagrody: NBA Rookie of the Year:2003,All NBA First Team:2007,NBA All-Star:2005,2007,2008,2009,2010

Rekordy życiowe:

Pkt: 50
FGM: 20
FGA: 28
Przechwyty: 6
Bloki: 10
3PTM: 2
3PTA: 2
FTM: 20
FTA: 23
of.zbiórki: 11
def.zbiórki: 17
zbiórki: 23
Asysty: 8
Minuty: 50

Bio: Amar’e jest jednym z najbardziej utalentowanych grających silnych skrzydłowych (4) ligi NBA. Obecnie Stoudemire występuje w drużynie z Arizony – Phoenix Suns. Może grać zarówno na skrzydle, jak i na środku. Znakomite parametry łączy z dużą siłą, szybkością i sprawnością, dzięki czemu jest jednym z najefektowniej grających graczy podkoszowych w NBA, szczególnie charakterystyczne są wykonywane przez niego z ogromną energią wsady. W sezonie 2005-2006 z powodu kontuzji zagrał zaledwie w trzech spotkaniach. Znamienna jest ewolucja Stoudemire’a jako koszykarza – w dwóch pierwszych sezonach w lidze NBA miał przeciętną, szczególnie jak na zawodnika podkoszowego, często wykonującego wsady, skuteczność rzutów z gry – odpowiednio 0.472 w debiutanckim sezonie 02-03 i 0.475 w sezonie 03-04. Natomiast od sezonu 04-05 regularnie notuje celność rzutów z gry powyżej 50 procent, osiągając nawet skuteczność na poziomie 0.590 w sezonie 07-08. Amar’e staje się graczem coraz dojrzalszym i częste dawniej, nieprzygotowane rzuty z półdystansu zastępuje próbami mijania przeciwnika i wymuszania przewinień. Wraz z rozgrywającym Steve’em Nashem tworzy duet stanowiący w ostatnich latach w znacznej mierze o sile Phoenix Suns.

Statystyki Stat’a:

[my-youtube width=425 height=344]http://www.youtube.com/watch?v=AcbdYFOwNOk[/my-youtube]

[Autor]

Wpisy