Jeśli oglądaliście mecz Boston Celtics z Dallas Mavericks 3 lutego 2026 roku, to wiecie, o czym mówię. Jaylen Brown wszedł na parkiet i postanowił, że obrońcy rywali będą mieli koszmary. Jego gra tego wieczoru? Absolutna poezja.
Celtics wygrali 110-100, ale to styl, w jakim to zrobili, przyciągnął uwagę wszystkich.
Taniec z obrońcami
Największe wrażenie zrobiła powtarzalność Browna. To nie był jeden przypadkowy rzut. Jaylen seryjnie trafiał swoje firmowe "stepbacki", czyli rzuty z odskoku, które wyglądały tak płynnie, jakby ćwiczył je w pustej hali, a nie przeciwko zdeterminowanej obronie Mavs.
Zaczął od rzutu z odskoku z niespełna 4 metrów (12 stóp). Potem poprawił z nieco dalszej odległości. Chwilę później? Kolejny stepback, tym razem z 14 stóp. Obrońcy Dallas po prostu nie mieli odpowiedzi.
Co ciekawe, Brown nie ograniczył się tylko do półdystansu. W pewnym momencie odpalił stepback za trzy punkty z odległości prawie 8 metrów (26 stóp). Piłka wpadła do kosza, a ławka Celtics oszalała.
Lider z krwi i kości
Liczby z tego spotkania są imponujące. Brown zakończył mecz z dorobkiem 33 punktów i 11 zbiórek, będąc zdecydowanie najlepszym zawodnikiem na parkiecie. Ale statystyki to jedno, a kluczowe momenty to drugie.
Pod koniec meczu, gdy Dallas próbowało jeszcze nawiązać walkę, Jaylen uspokoił grę kolejnym precyzyjnym rzutem z wyskoku (pullup jumper) z około 3 metrów. To był gwóźdź do trumny.
To zwycięstwo jest dla Bostonu niezwykle ważne. Przedłużyli swoją serię wygranych do trzech meczów, co w tak wyrównanej lidze zawsze buduje morale. Patrząc na to, z jaką łatwością Brown kreował sobie pozycje rzutowe, fani Celtics mogą spać spokojnie. Jeśli utrzyma taką formę, obrona każdej drużyny w NBA będzie miała z nim spory problem.
Dodaj komentarz